W dawnych wierzeniach słowiańskich żerca był kapłanem, który odpowiadał za składanie bogom ofiar. Był łącznikiem między ludźmi a bogami. Zajmował się obrzędami, składaniem darów ofiarnych, a nawet wróżeniem.
Marcin Piątkowski to erudyta obdarzony niesamowitą łatwością opowiadania, rozległą wiedzą na temat słowiańskich wierzeń i mitów, idealnie nadający się do roli żercy, który nie tylko prowadzi obrzędy Jarych Godów, ale i wprowadza w nie wszystkich obecnych.
Słowiańskie święto Jarych Godów w czasach przedchrześcijańskich było początkiem jasnej pory roku. Zazwyczaj trwały kilkanaście dni, były poświęcone odradzającej się naturze, będąc celebracją zwycięstwa życia nad śmiercią.
Jare Gody w Wiączeminie Polskim rozpoczęły się od występu zespołu Grzybowianki. Następnie Marcin Piątkowski w asyście Sławomira Januszewskiego odsłonił przygotowaną specjalnie dla Ochotniczej Straży Pożarnej z Wiączemina Polskiego Perunicę – kamień z symbolem Peruna mający chronić przed uderzeniami Peruna.
Niezwykle ważnym punktem Jarych Godów było odprowadzenie Marzanny, podpalenie jej i zdeponowanie w wodzie. Jej duch udał się na odpoczynek podczas pory jasnej, by wrócić w porze ciemnej. Marzanna jest symbolem kobiecej starości. Takie właśnie kobiety mogły dać swojej społeczności bardzo dużo: pomagały w opiece nad dziećmi, nad wnuczętami, dawały swoją mądrość i ochronę nowemu pokoleniu.
Marzanna w rytuale odprowadzenia symbolizowała to, co minęło. Dawniej palono nie tylko Marzannę, ale również stare koszule, czy inne rzeczy, które nie były już potrzebne w gospodarstwie.
Po powrocie znad wody zaczęły się obrzędy przy ognisku rozpalonym nieopodal posągu Światowida, który reprezentuje koncepcję słowiańskiej budowy świata. Żerca obdarował każdego jajkiem i kawałkiem chleba. Do ognia trafiły różne pokarmy przeznaczone dla bogów. Zakończeniem Jarych Godów była uczta, na którą zaproszeni zostali wszyscy uczestnicy.
Tomasz Paszkiewicz
Napisz komentarz
Komentarze