Sekretarka Bożego Miłosierdzia

Data jest nieprzypadkowa – jedna z najbardziej znanych i cenionych mistyczek Kościoła katolickiego, nazywana Apostołką Bożego Miłosierdzia, odeszła do wieczności 5 października 1938 roku w klasztorze w Krakowie-Łagiewnikach, mając zaledwie 33 lata.

Życie siostry Faustyny Kowalskiej było skromne i naznaczone cierpieniem, a przy tym głębokim doświadczeniem mistycznym. Orędzie zapisane w „Dzienniczku” jest fundamentem dla globalnego rozwoju Kultu Bożego Miłosierdzia, a jednocześnie przypomnieniem o nieskończonej miłości Boga do każdego człowieka.

Prapremiera spektaklu w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku miała miejsce 30 maja 2021 r. w Płocku, w 90. rocznicę pierwszego objawienia Jezusa Miłosiernego siostrze Faustynie Kowalskiej.

Oparty na „Dzienniczku” poruszający monodram, łączący artystyczny wymiar z głęboką kontemplacją, powstał dla upamiętnienia płockich objawień, będąc przy tym głosem w upowszechnianiu wartości duchowych. Spektakl prezentowany był w wielu miastach, wśród których znalazły się miejsca kluczowe dla życia mistyczki: Warszawa, Wilna oraz Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.

Maria Faustyna Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 w Głogowcu jako trzecie z dziesięciorga dzieci Stanisława Kowalskiego i Marianny z domu Babel. W 1924, podczas zabawy tanecznej w łódzkim parku „Wenecja”, doznała widzenia umęczonego Jezusa, który wydał jej polecenie wstąpienia do zakonu.

Do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia wstąpiła 1 sierpnia 1925. W klasztorze pełniła obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. 30 kwietnia 1926 uczestniczyła w obłóczynach, przyjmując czarno-biały habit oraz imię Maria Faustyna. 30 kwietnia 1928 złożyła pierwsze śluby zakonne. W czerwcu 1929, po pobycie w Wilnie i w warszawskim domu przy ul. Żytniej, zamieszkała w nowo powstającym klasztorze na Grochowie, a rok później przyjechała do Płocka. Ponad dwa lata przebywała w domu klasztornym przy Starym Rynku, gdzie wykonywała obowiązki sprzedawczyni w sklepie piekarniczym. Przez kolejne lata wyjeżdżała pracować do Kiekrza i Białej. 1 maja 1933 złożyła w Krakowie śluby wieczyste. Po niespełna miesiącu wyjechała do Wilna, skąd skierowała w świat przesłanie Miłosierdzia Bożego. Faustyna w Wilnie zajmowała się przyklasztornym ogrodem. W czerwcu 1933 roku poznała tam ks. Michała Sopoćkę, który dopomógł jej w realizacji przekazanych życzeń Jezusa. 21 marca 1936 Maria Faustyna Kowalska przeniesiona została do Walendowa, a po kilku tygodniach do Derd. Na ostatnie miejsce przeprowadzki wyznaczono jej dom w Krakowie, dokąd przyjechała 11 maja 1936 i przebywała aż do śmierci.

Na polecenie swojego spowiednika, ks. Michała Sopoćki, Faustyna zaczęła prowadzić szczegółowy zapis swoich przeżyć, znany jako „Dzienniczek”. Opisywała w nim cierpienia i przeciwności, stany mistyczne, jakich doznawała, a przede wszystkim liczne wizje i objawienia. Dotyczyły one między innymi namalowania obrazu „Jezu ufam Tobie”, do którego Jezus miał dać szczegółowe wskazówki, Koronki do Miłosierdzia Bożego i Godziny Miłosierdzia, ustanowienia święta Miłosierdzia Bożego, szerzenia czci Miłosierdzia i obietnic z nim związanych.

Objawienia, których doznała Maria Faustyna Kowalska, dotyczyły przede wszystkim roli Miłosierdzia Bożego w życiu duchowym człowieka. Jezus uczynił ją swoją sekretarką, nakazując przekazanie światu prawdy o Jego miłości i Miłosierdziu jako największym z boskich przymiotów. Jest ono powszechne, nieograniczone i dostępne dla wszystkich ludzi, a w sposób szczególny dla grzeszników. W „Dzienniczku” opisane są również otrzymane przez siostrę Faustynę dary bilokacji, stygmatów ukrytych, czytania w duszach ludzkich, proroctwa, mistycznych zrękowin i zaślubin, a także ataków złych sił nadprzyrodzonych.

Z „Dzienniczka” wynika, że 22 lutego 1931, w Płocku (w dzisiejszym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego), siostra Faustyna miała wizję Jezusa, który kazał jej namalować obraz Miłosierdzia Bożego z podpisem: „Jezu, ufam Tobie”. Kolejne widzenie dotyczyło ustanowienia Święta Miłosierdzia Bożego obchodzonego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy.

W czerwcu 1933 Faustyna spotkała swojego duchowego powiernika ks. Michała Sopoćkę, późniejszego błogosławionego Kościoła katolickiego. Obraz „Jezu ufam Tobie” namalował Eugeniusz Kazimirowski.

Siostra Faustyna Kowalska zmarła 5 października 1938 o godzinie 22.45 w klasztorze w Krakowie-Łagiewnikach, zachowując świadomość do ostatnich chwil życia. Pogrzeb odbył się 7 października 1938. 18 kwietnia 1993 odbyła się beatyfikacja Faustyny, której dokonał papież Jan Paweł II. Kanonizacja odbyła się 30 kwietnia 2000. Wtedy też zostało ustanowione święto Miłosierdzia Bożego. Międzynarodowa Akademia Bożego Miłosierdzia, która działa przy sanktuarium w Łagiewnikach, rozpoczęła starania o ogłoszenie Faustyny Kowalskiej doktorem Kościoła.